همه انسانها منحصربه فرد و خاص هستند. هر کس استعداد و توانایی های خاص خودش را دارد. درست است که رقابت میتواند باعث تلاش بیشتر و پیشرفت شود ولی میتواند انسان را از دست زدن به خلاقیت باز دارد و باعث حسادت شود. اگر جهان بینی درستی در فرد رشد نکرده باشد و اگر خاص بودن و منحصر به فرد بودن را مختص تمامی انسانها نداند، ممکن است به خود بزرگ بینی و غروری مبتلا شود که او را مریض کند. سلامت فکر و روح را از او بگیرد و در برزخی دائمی بین درست یا غلط دانستن افکار و شرایطش گیرش بیندازد، ممکن است حتی از تلاش برای پیشرفت نیز دست بکشد ولی همچنان خود را بزرگ تر و جلوتر از بقیه بداند در صورتی که در عمل اینچنین نیست.
برای رشد و پیشرفت باید درست اندیشید. باید از ویروس های غرور و خودبزرگ بینی رهایی یافت، باید کمک کرد که دیگران نیز رشد کنند. این مهم است که خود را خاص و منحصر به فرد بدانی، اینکه تابحال هیچکس مثل تو نبوده و نخواهد بود ولی این تفکر را باید برای تمامی انسانها داشت. همه انسانها خاص و منحصر به فرد هستند، تابحال هیچکس مانند آنها نبوده و نخواهد بود. همه موهبت هایی دارند، همه استعداد و توانایی هایی دارند که دیگران ممکن است در آن حد آن را نداشته باشند. همه قابل احترام هستند، همه اگر در شرایط درستی قرار گیرند که بتوانند موهبت ها و استعداد های خود را بشناسند و آن را پرورش دهند، بگونه ای رشد میکنن که تابحال دنیا مثل آن را ندیده است.
نباید از کمک کردن به دیگران دریغ کرد اگر توانایی آن را داشته باشیم، زیرا همانگونه که ما خواستار رشد و پیشرفت و بزرگ شدنیم، آنها نیز اینگونه اند. اگر دنیا پر شود از انسانهایی رشد یافته، شرایط رشد و پیشرفت برای خود ما نیز تسهیل میگردد.
درباره این سایت